Terwyl de dartle Klorimene

Slechts slaat myn zuchten in de wind,

En zelfs haar grootste vreugde vind,

In my op 't treurigst te zien weenen:

 

Zo wil ik (moe van zo veel pyn)

De min gaan uyt myn boezem rukken,

En hem zo kaal van vleugels plukken,

Dat hy ontveert, en lam zal zyn.

 

Zyn pennen zal ik zelfs gebruiken,

Om daar mee, dwars door d'ydle lucht,

My zelfs te geven op de vlucht,

Om zo zyn tyranny t'ontduiken.

 

De wreede naam van myn meestres

Zal ik in nare woestenyen

In d'afgesturve schorssen snyen

Van meenig doodelyk Cypres.

 

En om niet onbeloont te blyven;

Zal dees verwinning my voortaan

Myn kruin bekranssen doen met blaan

Van groene lauwren, en olyven

 

Dus zal ik haar gedachtenis

In schaduwe des doods verdelgen,

Wyl onder blyde vredetelgen

Myn ziel op nieuws in vryheid is.